การเขียนบันทึกเกี่ยวกับตัวเด็ก (Anecdotes)
การเขียนเรื่องราวสั้น ๆ เกี่ยวกับตัวเด็กจัดเป็นอีกวิธีการหนึ่งที่ช่วยให้ครูเข้าใจเด็กได้ดีขึ้น ครูอาจเขียนเรื่องราวสั้น ๆ เกี่ยวกับตัวเด็กจากเหตุการณ์ที่มีความหมายทั้งกับตัวครูและตัวเด็ก ในการเลือกเหตุการณ์ที่นำมาเขียน จะบ่งบอกถึงการให้ความสำคัญของครูต่อพฤติกรรมเด็ก และช่วยให้ครูตอบคำถามที่ตนอยากรู้ได้ดีขึ้นเช่น หลังจากสังเกตเด็กมาระยะเวลาหนึ่ง ครูออมเกิดความสงสัยว่าทำไมเด็กในห้องของตน บางคนถึงร้องให้เวลาที่จะจากคุณพ่อคุณแม่มาเข้าชั้นเรียนทุกวัน ในขณะที่เด็กบางคนไม่ร้องไห้ แต่กลับเดินเข้าชั้นเรียนอย่างร่าเริง พ่อแม่ผู้ปกครองของเด็ก ทั้งสองกลุ่มมีปฏิกริยาแตกต่างกันอย่างไรเวลามาส่งลูกเข้าชั้นเรียนและเด็กมีปฏิกริยาอย่างไร เมื่อต้องจากกับพ่อแม่ ผู้ปกครอง การเขียนบันทึกสั้น ๆ เกี่ยวกับเด็กเวลาที่ต้องจากกับผู้ปกครองมาโรงเรียน ช่วยให้ครูเข้าใจปัญหานี้ได้ดีขึ้น หรือในกรณีที่ครูต้องการทราบข้อมูลเฉพาะของเด็กที่ตนสงสัยว่าจะมีปัญหา การเขียนบันทึกสั้น ๆ ช่วยให้ครูเข้าใจเด็กและสถานการณ์รอบตัวเด็ก
ในการบันทึกเรื่องราวที่น่าสนใจของเด็ก ครูอาจสังเกตเหตุการณ์จนกระทั่งเหตุการณ์ผ่านพันไป จึงทำการบันทึกก็ได้ หรือครูอาจจดบันทึกอย่างย่อ ๆ ในขณะ ที่สังเกตการณ์อยู่ก็ได้ แล้วจึงนำมาเขียนใหม่ที่หลัง
ในการเขียนบันทึกเรื่องราวเกี่ยวกับเด็กในชั้นเรียน ครูประจำชั้นอาจต้องใช้เวลามาก แต่ในขณะเดียวกันก็ช่วยให้ครูเห็นภาพพจน์ และเข้าใจเด็กแต่ละคนใน ชั้นของตนได้ดีขึ้น ครูตระหนักว่าตนสามารถกระตุ้นพัฒนาการ การเรียนรู้ของเด็กในส่วนไหน ขณะเดียวกันครูได้ทราบถึงกระบวนการเรียนการสอน และการใช้คำถามของตนไปพร้อมกันด้วย นอกจากนั้น การบันทึกเรื่องราวเกี่ยวกับเด็กในชั้นเรียนยังช่วยให้ครูพัฒนาทักษะการเขียนเพิ่มขึ้น เรียนรู้เกี่ยวกับตนเอง และพัฒนาความรู้ ความเข้าใจเกี่ยวกับกระบวนการเรียนรู้ของเด็กได้ดีขึ้น มีความเข้าใจและเห็นภาพพจน์เด็กที่ตนสอนมากขึ้น
นักการศึกษา Vivian Paley (1988) ได้ใช้การบันทึกเรื่องราวในการสอน นักเรียนชั้นอนุบาลของเธอ Paley ใช้เทปบันทึกเสียงช่วยบันทึกเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในห้องเรียนเพื่อวิเคราะห์การสอนของตัวเธอเอง หลังจากนั้นก็จดบันทึกเรื่องราวต่าง ๆ ที่เกิดขึ้น Paley พบว่าการเขียนบันทึกและการใช้เทปบันทึกเสียง นอก จากจะช่วยให้เธอเรียนรู้ ตระหนักและเข้าใจการสอนและการใช้คำถามต่าง ๆ ในการสอนของเธอมากขึ้น ยังช่วยให้เธอเข้าใจเด็กแต่ละคนในชั้นเรียนของเธอดีขึ้นด้วย
ตัวอย่างแบบบันทึกคำพูด
ที่มา : นกเนตร ธรรมบวร. (2540) การประเมินผลพัฒนาการเด็กปฐมวัย. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
https://drive.google.com/file/d/1RdGYXEMmTQr8igoM1PTiVV9hO7vhVmFE/view?usp=drivesdk
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น